Kiedy brak działania staje się wyrazem dojrzałości, a nie słabości.

Myślę, że chyba każdy z nas znalazł się w życiu w takim momencie, w którym zadawał sobie pytanie: w którą stronę dalej podążać? Czasami czujemy się tak, jakby układ gwiazd i okoliczności był przeciwko nam — jakby jakakolwiek decyzja, którą podejmiemy, miała okazać się błędna. Cokolwiek by się nie wydarzyło, czujemy, że wybieramy jedynie pomiędzy różnymi stopniami tzw. „mniejszego zła”.

W takich chwilach pojawia się fundamentalne pytanie: czy w ogóle należy wtedy działać? Czy powinniśmy desperacko podejmować decyzje, czy może raczej poddać się zaufaniu i wierze, że po prostu nie znamy jeszcze pełnego obrazu sytuacji? Nie znamy przecież wszystkich wariantów, a wszystkie opcje nie są dla nas jeszcze w pełni jasne i jawne.

„Czy uważamy, że podjęcie decyzji na podstawie szczątkowych informacji i pod presją jest oznaką siły, czy raczej czystej desperacji?”

Pułapka społecznej presji

Społeczeństwo uczy nas nieustającej decyzyjności i pełnej odpowiedzialności za nasze czyny oraz wybory. Często obarczamy sami siebie ogromnym poczuciem winy za sam brak natychmiastowej reakcji w danym momencie. Łatwo wtedy ulec presji otoczenia, które rzuca w nas dziwnymi refleksjami, ocenami i poszlakami. Podjęcie kluczowej decyzji pod wpływem takiego zewnętrznego szumu bywa jednak drogą lunatyka.

Nie mam jednak zamiaru poddać się temu mechanizmowi. Nie mam zamiaru pozwolić na to, aby chwilowy brak klarowności zadecydował o mojej przyszłości. Usłyszałem kiedyś, że brak decyzji to również jakaś decyzja. To prawda. Ale nie każdy moment w życiu jest właściwym momentem na jej podjęcie. Z reguły stan zagubienia, bezsilności, a nawet odczuwanej słabości jest sygnałem ostrzegawczym. Czy jednak musimy czuć się słabi tylko dlatego, że w danym momencie odmawiamy ślepego kroku w nieznane?

Słuchanie własnego środka

W tych rzadkich chwilach, kiedy zostajemy sami ze sobą, kiedy cichną zewnętrzne głosy i oczekiwania innych, zaczynamy słyszeć nasz prawdziwy środek. Zaczynamy dostrzegać to, co naprawdę jest dla nas ważne, a nie to, co staje się przedmiotem codziennych projekcji i wymagań świata. To wieczny konflikt serca, rozumu, intuicji oraz kalkulacji krótko- i długoterminowych.

Właśnie znalazłem się w takim punkcie. W punkcie, w którym zawodzi czysta analiza, a porady innych tracą na znaczeniu. Oczekuję klarowności od źródła, od przestrzeni, która rozumie więcej niż ja w tej chwili.

Świadome zatrzymanie

Błędy są naturalnie wpisane w ludzkie życie. Z każdym rokiem, z każdym kolejnym doświadczeniem, zawodem, fascynacją i nowo odkrytą ścieżką przekonuję się jednak, że sama decyzyjność — choć uznawana za cechę niezwykle szanowaną społecznie — nie zawsze jest zasadna. Nie zawsze prowadzi nas we właściwą stronę.

Moim najgłębszym przemyśleniem na dziś jest to, że bywamy stawiani w pozycji decyzyjnej przedwcześnie, kierując się jedynie niecierpliwą chęcią zmiany. Ale czy na pewno wiemy, jak chcemy tę zmianę przeprowadzić i jakie pociągnie ona za sobą konsekwencje? Nawet gdy patrzymy na to przez pryzmat bilansu zysków i strat, zagrożeń oraz perspektyw, wciąż bywa to za mało. Wciąż widzimy zbyt mało.

Więc dzisiaj — w taki dzień jak ten — wstrzymuję się od decyzji w sposób w pełni świadomy. Nie znajduję się ani w równowadze, ani w pozycji, by decydować o losie. Wiem, że jutro rano albo za tydzień perspektywa może się zmienić. Jestem jednak zmęczony podejmowaniem decyzji wyłącznie dla samego faktu ich podejmowania.

Wierzę w pewien porządek rzeczy. Wierzę, że jeżeli sam czegoś wystarczająco szybko nie zepsuję pochopną decyzją, to wszystko ułoży się we właściwy sposób. Prędzej czy później i tak przyjdzie czas na wybór — ale nie z zawiązanymi oczami.