Dzień małego zwycięstwa

Na naszej drodze – zwłaszcza gdy podchodzimy do życia ambitnie – prędzej czy później przychodzi taki moment. Dzień małego zwycięstwa. Niewielki sukces, chwila docenienia. Bez względu na to, jaki ma kaliber, stanowi on potwierdzenie, że idziemy we właściwym kierunku. Jest wieńczeniem pewnego etapu ciężkiej pracy, dyscypliny i konsekwentnego dążenia do celu.

Taki dzień to sprawa dwuwymiarowa.

Z jednej strony możemy przeżyć go z perspektywy ego. Napompować się, zacząć wmawiać sobie, jacy jesteśmy niesamowici, bo zostaliśmy zauważeni. Problem w tym, że po największym piku dopaminy i wyobrażeniach o własnej wyjątkowości bardzo szybko następuje pustka. Próżnia, którą trzeba stale karmić. Zaczynamy oczekiwać kolejnych gratulacji, uznania i poklasku, stając się bohaterami tylko jednej chwili – a w konsekwencji niewolnikami własnych oczekiwań i wyobrażeń na swój temat. Uzależniamy własne samopoczucie i dobry humor od zewnętrznych bodźców.

Możemy jednak wybrać drugą drogę: przeżyć ten dzień na spokojnie. Przyjąć towarzyszące mu emocje, ale nie dokładać do nich sztucznego ładunku ani nadmiernego znaczenia.

Gdy wybieramy ten drugi wariant, zyskujemy odrobinę wolności. Po prostu obserwujemy wydarzenie, które miało miejsce. W taki dzień niezwykle ważne jest dbanie o higienę energetyczną i mocne uziemienie. Nie można dać się porwać. To moment, w którym lekko rozchylają się skrzydła i czujemy wiatr – ale to jeszcze nie czas, by odlatywać za wysoko. Jeśli rozwiniesz je za mocno, nagły podmuch może Tobą szarpnąć i strącić Cię w dół.

Aby zrównoważyć to, co się dzieje, warto dać coś zarówno ciału, jak i duchowi. Standardowo dobrze sprawdza się aktywność fizyczna. Mądry, mocny trening działa jak lekcja pokory – przypomina, że wciąż mamy swoje ograniczenia i limity, które po prostu krok po kroku przesuwamy.

Świadomość i bliskość

W takich chwilach naturalnie chcemy, aby obok była bliska nam osoba – ta najważniejsza, na której zależy nam najbardziej. Nie zawsze jest to możliwe, ale w stanie spełnienia, spokoju i satysfakcji najpiękniejszą rzeczą jest móc podzielić się tą dobrą energią.

To osobliwe i piękne uczucie, kiedy po włożeniu ogromu determinacji i wypracowanej dyscypliny ktoś inny to dostrzega, szanuje i docenia. Osobiście wolę przeżywać takie momenty do środka lub w bardzo wąskim, bliskim gronie. Nie mam potrzeby mocnego eksponowania ich na zewnątrz – najlepsze rzeczy i tak dzieją się w naszym wnętrzu.

Często momentowi sukcesu towarzyszy też odrobina stresu, dyskomfortu czy ekspozycji – wystąpienie publiczne lub obecność na forum. Wtedy lubi pojawić się prokrastynacja i jej pułapka: zaczynamy analizować przeszłość albo wybiegać w przyszłość. Próbujemy rozważać tysiące wariantów: „Jak to się odbędzie?”, „Co powinienem powiedzieć?”, „Jak zachować się najbardziej optymalnie?”.

Jako osoba z analitycznym podejściem, przez całe życie starałem się przewidzieć każdy scenariusz, aby nic mnie nie zaskoczyło i nie wybiło z równowagi. Dziś wiem, że to całkowicie bezcelowe. To działanie grabi nas z energii, którą marnujemy na scenariusze, które zazwyczaj nigdy się nie wydarzą. A przecież chodzi o to, by pozwolić się zaskoczyć. Pobyć chwilę w tych emocjach, zaobserwować je i pozwolić im odejść, kiedy nadejdzie czas.

Pułapka iluzji a twarda rzeczywistość

Kiedy robisz pierwszy krok w nowym kierunku, wszystko wokół zaczyna pracować i dostosowywać się do Twojej drogi. Otwierają się nowe opcje. Pojawiają się ludzie – jedni po to, by pomóc, a inni, którzy na pierwszy rzut oka przeszkadzają, ale w rzeczywistości pomagają nam przepracować kluczowe cechy potrzebne do pokonania kolejnego etapu podróży.

Bywałem w życiu ofiarą świadomej „prostytucji duszy” – goniłem za słodkimi słowami, które karmiły ego i dawały nierealny, wręcz syntetyczny poziom satysfakcji. Dzisiaj wiem, że satysfakcja musi być wymierna do dowożonej pracy.

Gdy przyjmujemy niewymierną nagrodę, sami eskalujemy jej rangę i tworzymy w głowie niedoścignione modele. Można osiągnąć mały sukces, uczynić z niego niezależny byt i żyć nim przez lata, definiując się przez pryzmat jednego kroku. A można po prostu przeżyć tę chwilę, poczuć satysfakcję i – gdy emocje opadną – wrócić do meritum. Wrócić do pierwotnego planu i sięgać po kolejne kamienie milowe na drodze rozwoju osobistego czy zawodowego.

Ranga osiągnięcia nie ma znaczenia. Czasami ma ono większą wartość dla innych niż dla nas samych – zwłaszcza gdy goniąc za nim, realizowaliśmy narzucone oczekiwania społeczne. Czasami jest stricte nasze, wywodzące się z samego wnętrza.

Jakkolwiek duży czy mały byłby to sukces – warto przyjąć tę nagrodę. Nie unosić się pychą, ale też nie umniejszać sobie. W końcu to owoc naszej własnej pracy.

Przekierowanie radości we wdzięczność

Na koniec pozostaje coś, co jest dla mnie absolutnie kluczowe. To moment – przeżyty w cichości serca lub publicznie – w którym dziękujemy wszystkim, których spotkaliśmy na swojej drodze.

Nawet tym, których na danym etapie postrzegaliśmy jako przeszkody lub wrogów. To właśnie oni często zmusili nas do wykształcenia cech, bez których nie doszlibyśmy do miejsca, w którym jesteśmy dzisiaj.

To właśnie jest Prawdziwa Wdzięczność. Nadwyżkę radości z sukcesu warto przekierować właśnie tam – zakleić nią luki po dawnych, negatywnych odczuciach i myślach do ludzi, którzy nam nie sprzyjali.

Czy bylibyśmy w stanie osiągnąć to wszystko, gdyby te trudne osoby w ogóle się nie pojawiły? To pytanie pozostawiam otwarte. Każdy musi odpowiedzieć na nie na własny sposób.