Podróż pociągiem

Stojąc na peronie o piątej rano w ciszy i spokoju, albo obserwując współpasażerów w pociągu, trudno uciec od analogii że podróż pociągiem w niesamowity sposób odzwierciedla życie:

Stacje i ludzie: Do naszego "przedziału" wsiadają osoby, o których nic nie wiemy. Niektórzy towarzyszą nam przez dłuższą chwilę, inni wysiadają za wcześnie – zanim zdążymy zbudować głębszą relację, z niektórymi chcemy się pożegnać zanim nawet otworzą usta czując ich pole.

Zmiana kierunku: Złapanie złego pociągu nie oznacza końca – zawsze można wysiąść na następnej stacji i zmienić trasę.

Pewnego dnia chętnie napiszę więcej o głębszym moich przemyśleniach jeśli chodzi o paradygmat podróży w szarym ujęciu opartych na powszechnie znanych pracach.

Uczucie braku i tęsknota za nieznanym

Każdy wyjazd wiąże się z pewnym powrotem do przeszłości i zostawieniem czegoś za sobą. Nie ma miejsc idealnych – wyjeżdżając, zawsze na chwilę (lub na zawsze) żegnamy coś dobrego. Pojawia się wtedy naturalny element tęsknoty.

Najbardziej fascynująca jest jednak sytuacja, gdy łapiemy się na tęsknocie za czymś, czego jeszcze nie znamy. Doświadczałem tego, podróżując między miejscami, w których spędzam relatywnie dużo czasu w stosunku do całej reszty, i zastanawiając się, gdzie tak naprawdę jest mój „dom”. Czasami pojawia się w nas głęboka, spokojna tęsknota za przyszłym miejscem, za nowym etapem, a może za czymś, co już kiedyś znaliśmy, tylko o tym zapomnieliśmy. Ktoś mi kiedyś powiedział że "mój dom jest tam gdzie moje serce" jest a jeśli tęsknota kieruje mnie ku nienznanemu może nie poznałem jeszcze swojego prawdziwego domu. Moze Ty również...

Podróż nie jest jedynie zmianą współrzędnych geograficznych. To fizyczny akt, który przełącza umysł w inny tryb funkcjonowania i pozwala dostrzec duchowy wymiar naszych codziennych działań. Wierzę ze każda poznanana osoba w podróży nie jest przypadkowa czegoś uczy nas o nas samych. Pytanie tylko czy chcemy przyjąć tą lekcję....