Kim jest Twoja piątka? Niewidzialna siła ludzi, którymi się otaczasz

Znasz to uczucie, kiedy po spotkaniu z kimś czujesz się tak, jakby ktoś spuścił z Ciebie całe powietrze? Albo odwrotnie – wracasz do domu po kawie z bliską osobą i masz wrażenie, że mogłabyś/mogłobyś przenosić góry, a w głowie rodzą się setki nowych pomysłów? To nie jest przypadek. To fizyka kwantowa naszych relacji.

W rozwoju osobistym i psychologii krąży fascynująca koncepcja, którą można nazwać teorią pięcioramiennej gwiazdy. Jej założenie jest proste, wręcz matematyczne: jesteśmy średnią arytmetyczną pięciu osób, z którymi spędzamy najwięcej czasu.

Wyobraź sobie, że w centrum tej gwiazdy znajdujesz się Ty. Każdy z pięciu wierzchołków to jeden z Twoich najbliższych filtrów rzeczywistości – partner, przyjaciel, bliski współpracownik, ktoś, z kim dzielisz pasje albo codzienne troski. Te pięć punktów wyznacza granice Twojego świata. Grawitacja tych relacji trzyma Cię w miejscu albo katapultuje w zupełnie nową przestrzeń.

Co na to nauka i mądrość wieków?

Ta intuicja wcale nie jest nowa. Ludzkość od tysiącleci próbowała ubrać w słowa fakt, że nasi towarzysze rzeźbią naszą tożsamość:

Prawo Jimiego Rsoxa (znane jako zasada 5 osób): Przedsiębiorczo-rozwojowy klasyk, który mówi wprost: „Jesteś wypadkową pięciu osób, z którymi spędzasz najwięcej czasu”. Rohn twierdził, że przyglądając się finansom, zdrowiu i nawykom tej piątki, możesz z dokładnością co do procenta przewidzieć swoją przyszłość.

Mądrość starożytnych: Już Konfucjusz zauważył, że „nie ma przyjaciół, którzy nie Byliby dla ciebie jak lustro”. Z kolei starożytne przysłowie rzymskie przypomina: „Pokaż mi swoich przyjaciół, a powiem ci, kim jesteś”.

Neurobiologia i neurony lustrzane: Nasz mózg dosłownie dostraja się do otoczenia. Przez tzw. neurony lustrzane „przejmujemy” emocje, schematy myślowe, a nawet poziom stresu ludzi, z którymi przebywamy. Jeśli otaczasz się osobami, dla których stagnacja to norma, Twój mózg przestaje szukać wyjścia. Jeśli wchodzisz w przestrzeń ludzi ambitnych – Twoje własne horyzonty siłą rzeczy zaczynają się poszerzać.

Kalibracja celów: jak otoczenie ustawia Twój wewnętrzny kompas

Ludzie wokół nas to nie tylko tło. To przede wszystkim filtr poznawczy.

Zastanów się: kiedy rzucasz w eter nowe marzenie – o zmianie pracy, własnym projekcie, przebiegnięciu maratonu czy po prostu o życiu w większym spokoju – jak reaguje Twoja „pięcioramienna gwiazda”?

Czy ich pierwszą reakcją jest sceptycyzm, szukanie dziur w całym i gaszenie Twojego zapału („A po co ci to?”, „Wiesz, jak jest w naszym kraju?”)?

Czy może zadają pytania otwierające: „O, ciekawe! Jak zamierzasz to zrobić?”, „W czym mogę ci pomóc?”?

Dobre wierzchołki naszej gwiazdy działają jak lustro o wysokiej rozdzielczości i strażnik naszej energii. Kiedy wątpimy w siebie, oni widzą nasz potencjalnik wyraźniej niż my sami. Kiedy tracimy energię na toksyczne dramaty, oni przypominają nam, co jest naprawdę ważne.

Twoje ambicje nie rosną w próżni. Kalibrują się do poziomu ambicji ludzi, których głosy słyszysz najczęściej. Jeśli przebywasz wśród osób, które rozmawiają o ideach, rozwiązaniach i rozwoju, Twoja poprzeczka naturalnie wędruje w górę. Jeśli rozmawiasz tylko o narzekaniu, pogodzie i cudzych błędach – Twój świat kurczy się do rozmiarów tego narzekania.

Higiena energii: czas na przegląd gwiazdy

Dlatego dbanie o higienę emocjonalną i energetyczną to nie żaden ezoteryczny kaprys, ale absolutna konieczność psychiczna. To akt głębokiej troski o siebie. Nie chodzi o to, by odcinać się od ludzi z dnia na dzień albo patrzeć na relacje przez pryzmat korzyści. Chodzi o świadomość.

Warto czasem usiąść z kartką papieru i zadać sobie kilka pytań:

Kto tworzy moją pięcioramienną gwiazdę? (Wpisz pięć nazwisk osób, z którymi spędzasz najwięcej czasu).

Jak się czuję po spotkaniu z każdą z tych osób? Czy dają mi napęd, czy odbierają siły?

Czy cele i wartości tych ludzi wspierają to, kim chcę być za 5 lat?

A co dzieje się wtedy, gdy w naszym najbliższym otoczeniu brakuje takich budujących wierzchołków? Gdy czujemy, że nasi dotychczasowi towarzysze nas hamują, a my sami utknęliśmy w miejscu niedopasowania?

Kiedy w naszym otoczeniu brakuje przestrzeni do wzrostu, rodzi się w nas... (tu urwało się Twoje zdanie, ale pozwól, że dopowiem to, co czuje każdy, kto przez to przechodził)... rodzi się w nas głęboka frustracja, poczucie samotności i ciche gaśnięcie. Zaczynamy tłumić swoje ambicje, żeby nie odstawać, albo czujemy bolesny dysonans między tym, kim czujemy, że możemy być, a tym, na co pozwala nam nasza codzienna rzeczywistość.

Zmień perspektywę

Nie musisz od razu burzyć całego swojego świata. Wystarczy, że zaczniesz świadomie go poszerzać. Szukaj ludzi, którzy rezonują z Twoją przyszłością, a nie z przeszłością. Czytaj książki autorów, którzy Cię inspirują (oni też mogą stać się częścią Twojej wewnętrznej gwiazdy!). Pielęgnuj relacje, które dają Ci oddech.

Bo w gruncie rzeczy nie chodzi o to, by otaczać się samymi „sukcesowymi” robotami. Chodzi o ludzi o wielkich sercach, jasnych umysłach i dobrej, czystej energii.

A jak wygląda Twoja gwiazda dzisiaj? Czyje głosy słyszysz w swojej głowie najczęściej, kiedy podejmujesz ważne decyzje?

Jeśli ten tekst rezonuje z tym, co teraz czujesz, podziel się nim lub napisz w komentarzu – jakie emocje budzi w Tobie myśl o osobach, którymi się otaczasz?